Werkte ik woensdag nog lekker in Utrecht, zo zat ik donderdag in Den Haag. Utrecht is niet echt een kleine stad, maar Den Haag is toch wel even andere koek, voor mijn gevoel tenminste.
Omdat mijn contract financieel gezien niet verlengd kon worden bij de huidige werkgever was ik dus genoodzaakt om verder te kijken. De emotionele stress die dit opleverde, laat ik voor het gemak maar even achterwege. Uiteindelijk bleek Den Haag te zitten springen om tijdelijke ingewerkte krachten en vond mijn werkgever het belachelijk als ze mij de laan uit moesten sturen. Dus werd het een detachering zodat ik bij een vacature zo weer in kan stromen bij mijn fijne stekkie en lieve collega’s.
Maar dat was natuurlijk niet in een keer rond en dus vertrok ik naar het Haagse voor er ook maar wat getekend is en heb ik dus zelf maar wat op papier gekrabbeld.
Ondertussen zit de eerste werkdag erop en heb ik de eerste keer reizen met het openbaar vervoer er op zitten. De uitdaging van de tram en het laatste stukje op de juiste manier naar de nieuwe werkplek lopen was nog het meest uitdagend van de hele overstap. Want hoe zit dat met trams? Ik voelde me net een klein jong lammetje voor het eerst in een grote stad. "Mag ik met strippen van de bus in de tram meneer?" "Ja hoor meisje" ik kreeg er nog net geen klopje op mijn hoofd bij. Maar ik heb het gedaan en de eerste stap is gezet. Het is nog wel een beetje wennen, maar de collega’s zijn leuk, het werk is hetzelfde en het perspectief is gunstig, dus we gaan er voor

En toen was het lange, lange tijd stil hier. En ik kreeg er al commentaar op.

Maar ik was even druk. Met solliciteren voornamelijk. Want zo had ik een leuke baan, op ideale afstand van mijn werk, goed te combineren met thuis en uitdagend, zo was alles ineens weg. Want de provincie en mijn werkgever bleken elkaar niet te kunnen begrijpen of het eens te worden over geld. En dat geld dat was er dus veel en veel te weinig. En dus wordt mijn jaarcontract niet verlengd. En ook al werd er enkel lof over mij uitgeroepen een (mondelinge) belofte over een onbepaalde tijd contract was er niet geweest. En dus moest ik uitkijken naar ander werk. Er lijkt een goede oplossing gevonden te worden, enkel wel behoorlijk kilometers verderop. Maar wel met behoud van uren, vaste dagen en werkzaamheden. Wordt vervolgd als alles rond is.

En dan hebben we nog de trouwdag op 28 mei. Alles begint steeds meer vorm te krijgen en ik denk dat het zover is voor ik met mijn ogen heb geknipperd. Nog even de schoenen inlopen, kleding voor Jasper kopen en de kaartjes schrijven en dan zijn we er zo’n beetje klaar voor.

Kirsten zit inmiddels op school en ze vindt het geweldig. Het overblijven vindt ze echter helemaal niet leuk en dat geeft nog wel wat drama. Maar ook dat zal goed komen. Ze gaat als een speer, heeft haar eerste optreden al gehad en gaat volgende week woensdag al op haar eerste schoolreisje.

Jasper zit volop in zijn peuterpubertijd en gaat later iets doen met toneel. Vol drama gooit hij zich op de grond of doet net of hij valt om een beetje aandacht te krijgen. Terwijl hij dat toch ook echt zonder krijgt. Hij rent door het huis, valt standaard overal een keer vanaf, is gek op Kirsten en begint steeds meer te babbelen. Foto’s volgen binnenkort, door technische toestanden is het even niet mogelijk. Binnenkort meer!

Grote mensen en sneeuw zijn geen goed combinatie. Nadat men kind is geweest lijken grote mensen niet meer zo goed te weten wat ze met de sneeuw aan moeten. Treinen stoppen met rijden, files staan muurvast en mensen vallen en breken botten. Terwijl ik vanochtend als een groot mens in mijn auto glibberde naar mijn werk zag ik de paradox tussen grote mensen en kinderen. Wij lopen vast, zij huppelen in de sneeuw naar school. Prachtig!

Met Sinterklaas koud op de boot terug naar het warmere Spanje mocht de kerstboom weer in huis verschijnen. Kirsten kon niet wachten tot we de boom gingen optuigen zo had ze aan Frank verteld (in die letterlijke woorden). Dus op mijn vrije dinsdag moest het er maar van komen besloot ik. Jasper lag op bed dus kon de pret beginnen. Ik haalde ons vorig jaar aangeschafte neppertje uit de schuur en begon hem in elkaar te zetten. Aan het einde deden mijn handen zeer van het harde duwen om alle takjes in de gewenste gaatjes te krijgen. "Mogen nu de ballen erin" vroeg Kirsten. "Nee, eerst de lichtjes erin" was het geduldige antwoord. "Waarom dan?" "Dat hoort zo, dan kan je het beter verdelen"."Oh….. Mogen nu de ballen er al in?" "Nee eerst de lichtjes erin, maar die zitten in de knoop. Dat is altijd zo met lichtjes". "Waarom dan?" "Omdat dat zo is".  Stel je ondertussen een wat prikkelbaar wordend moeder figuur voor die ongedrurig aan de draad met lichtjes loopt te trekken. En al iets minder geniet van het samen de kerstboom opzetten. "mogen nu de ballen er al in?" "Neehee, eerst de lichtjes erin. Maar die moeten even uit de knoop". "Maar waarom zitten ze dan in de knoop? Ze plakken wel een beetje aan elkaar he? Mogen de ballen er al in?" Ongeduldig besluit ik de lichtjes knoop achterin de kerstboom te gooien, waar niemand hem ziet. De rest verdeel ik zo gelijkmatig mogelijk over de rest van de boom. "Nu mogen de ballen er in". "Joepie!". Op dat moment hoor ik Jasper die wakker geworden is. Het optuigen gebeurd geheel in ons eigen unieke systeem. Kirsten geeft de ballen aan, ik hang ze erin, Jasper trekt ze er weer uit. Maar het heeft me slechts 3 ballen gekost. Ik zeg das lang niet gek met 2 kinderen onder de 4. Daarna maakten we nog een ritje naar de winkel voor kerstkransjes en lintjes. Wat je moeder vroeger deed doe jij nu ook als moeder las ik in de Viva Mama. Altijd irritant als ze gelijk hebben. Tijdens het stofzuigen zag ik al een lintje voorbij komen en bij het omkijken zag ik Jasper tevreden kauwen op een chocolade kransje.Niet alles hangt even symmetrisch en mooi verdeeld, maar er zit veel liefde in de boom en dat zie je er zeker van af!

Sinterklaas was het dus. En met de familie van Frank gingen we dit gezellig vieren. Eerst Jasper nog even in bed gelegd zodat het feest gezellig zou zijn en blijven.
Van zenuwen was bij niemand sprake. De kindjes speelden lekker. Kirsten en Ilse speelden met elkaar en hadden besloten te gaan kleuren. Tot oma zich ineens een hoedje schrok. Want ineens stonden er allemaal pakjes in de gang! Van Sinterklaas en de Pieten! Hoe was het toch mogelijk? Het was ons ook een waar raadsel, en ook de hoeveelheid deed ons weer verbazen.
In tegenstelling tot vorig jaar was iedereen goed in staat om de beurt een kadootje open te maken. De logica voor wie welk kadootje was klopte nog niet helemaal. "Dit is een groot kado en ik ben groot, dus deze is voor mij". Nou meisje, kijk maar even of de K er ook opstaat. En het was ook nog zo. Na een knutselkoffer, een kindjes gitaar, een roze strijkijzer, mini loco, een roze toverstaf, kassa en een barbie was eindelijk de koek op. En het mooiste kado was de toverstaf. Jasper was niet vergeten maar kan nog niet het mooiste kado aangeven. Wel was ook hij verrukt van zijn mooie loopfiets, racebaan, boekje, kiepauto, knuffelhond en duplo. Maar de roze knutselkoffer van zijn zus is erg populair bij hem omdat er veel in zit wat er uit kan en je kan er zo leuk mee rond lopen. Ik voorspel Jasper’s lievelingskleur is roze.

En niet omdat ik zoveel gegeten heb, nee omdat ik dus al boven de 30 bent. Ik weet het, jullie zijn geschokt omdat ik er nog zo jong uit zie, maar ik ben echt boven de 30. En dan mag je meedoen met het bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker. Kijk je je huisarts even vriendelijk aan en ziet hij dingen waarvan jij helemaal niet wilt dat hij die ziet.
Zo ging het dus. En hij zou bellen als de uitslag niet goed was. Bij goed nieuws belde hij dus niet.
Ruim een week later (net op de dag dat Frank vertrok naar Engeland voor het jaarlijkse "zuipweekend") zie ik bij thuiskomst dat de huisarts heeft gebeld. En ik raad zomaar dat het niet om de vaccinaties voor de kinderen gaat. En daar zit ik dan. Alleen, en ik kan niet bellen wat er was met die uitslag.
‘s Ochtends meteen gebeld en de dokter zal me terugbellen. Als ik om 11.00 uur nog niks heb gehoord bel ik hem  zelf maar weer. Hij had nog geen tijd. Nee, maar ik wordt een beetje zenuwachtig.
Mijn uitslag was dus pap3a. Veranderende cellen dus. Maar waarom? Dat weet je dus niet. Kan het begin van iets zijn, kan ook weer overwaaien. Dus over een half jaar mag ik weer deze fijne ervaring ondergaan en kijken hoe de situatie dan is. Wordt vervolgd dus.

Jaren geleden hoorde ik deze kreet al eens. En ik was het er niet mee eens. Tuurlijk zijn er wel (eens) problemen, daar ontkom je gewoon niet aan. Maar met een dreumes in huis die nogal ehhh ondernemend is ga je ineens heel anders tegen deze kreet aankijken.
Want hij is Jasper op het lijf geschreven. Hij ziet nergens een probleem in, en komt overal waar hij wil komen.
Bovenste rij vaatwasser? Geen probleem, ga je gewoon op de deur staan en kan je ook meteen bij het aanrecht. En van de andere kant van de tafel is het weer helemaal anders en leuker, en dus klim je gewoon op de stoel van je zus. Of je klimt op de bank, pakt de kleine laptop en doet je ouders na. Is ook een uitdaging. Nieuwste uitdaging momenteel is uit bad klimmen. Hij staat al regelmatig met zijn blote billen met de voet op de rand. In spagaat inderdaad ongeveer. Ik google maar eens naar de dichtstbijzijnde acrobatiek club.

Jasper aka het slijmmonster.

En dit is best lastig als je ook bezig bent met voetafdrukken van Kirsten (die als je net een paar strepen hebt gezet moet plassen) aan het maken bent en je dan dit monstertje aantreft.

En Kirsten laat nog even haar glimmende ballerina’s zien. En let op de ballerina rok. Ze stond al met benen omhoog en armpjes boven haar hoofd (en das geen gein mensen).
Ik google meteen even naar de kinderdansles.

Met nichtje Ilse.

De vakantie was weer voorbij dus mocht ik maandag weer op mijn werk verschijnen. Ik begon prompt vrolijk op maandagmorgen om 10.00 uur met een slecht nieuws gesprek. Das niet zo’n goed idee op maandagmorgen met een vrij nieuwe baan ontdekte ik. Maar goed daar gaat het niet over.
Op de 2e werkdag (voor mij de woensdag) wandelde ik vanaf mijn auto weer naar het grote logge kantoorgebouw. De auto veilig weggestopt in een luguber steegje in de buurt. Ik zag her en der wat glas liggen, maar dat was al geweest dus kon mij niet deren. De alarmerende oude mailtjes van tijdens mijn vakantie ook niet (de auto met kenteken XX-XX-XX heeft een ingetikte ruit).
Om 17.00 uur begaf ik mij weer naar mijn auto. "Zie je wel dacht ik nog, geen ruitje stuk". Maar toen ik de deur open deed zag ik dat ik toch een slachtoffer was geworden van zinloos geweld. Overal glas in de auto en het dashbord bakje stond open met de boekjes op de stoel. Niks weg, want er lag (uiteraard) niks van waarde in auto.
En wat nu? Mag ik wel rijden? Mag ik mijn kinderen wel halen, want die worden om 18.00 uur op straat gezet door het kdv. Dus belde ik maar met 0900-TUIG.
"Welkom bij de servicedienst van de politie. Voor de politie Utrecht toets 1". "Ah de 1 dacht ik en keek naar mijn telefoon. En toen wist ik het niet meer. In de vakantie had ik namelijk leuk een nieuw mobieltje uitgezocht. Zo een met een touch screen. En daar zit geen toetsenbord bij. Ik drukte radeloos her en der op mijn telefoon, maar geen antwoord. De servicedienst had gelukkig het antwoord op eigenwijze dames die hun boekjes niet lezen (ook al zegt hun aanstaande man 4 keer dat ze dat wel moeten doen) en kreeg ik iemand die het dan maar aan mij vroeg welke regio ik wilde. Bij het carglass bellen ‘s avonds trouwens weer hetzelfde probleem. Weer geen 1 te vinden op mijn telefoon. Maar ook hier kwam het goed en kreeg ik een mooie reserve ruitje in afwachting van een nieuwe echte.

En nee, nu heb ik nog steeds niet het boekje gelezen.

Het werd me vaak gevraagd de laatste tijd. Waar blijven nou toch die logjes?! Nou die waren er gewoon even niet. Ik wist niet wat te schrijven en vond dat ik het eerdere al opgeschreven had. Verder gaat het "leven" in zo’n vaart dat ik net de logjes bij kan houden en dan heb ik niet eens de tijd om te reageren en mijn eigen ding bij te houden. Dus deed ik het maar even niet. Maar ik zal eens kijken of ik het weer op kan pakken of dat ik maar moet gaan stoppen.
De hoogtepunten van de laatste tijd:

• Kirsten heeft geen ziekte van Hirschrpung. Alle uitslagen zijn helemaal goed. Ze poept nu dagelijks en op de wc. Wel met behulp van zakjes, die gaan we in december afbouwen.
• Jasper heeft afgelopen week zijn eerste stappen gezet, en oefent verder stug door. Verder zit hij tegenwoordig regelmatig op tafel (nee dat mag inderdaad niet) en is het echt een heel lief en leuk kind.
• De locatie van het trouwen voor de toast en "receptie" is gereserveerd. De trouwlocatie zelf ook.
• We hebben de komende week nog vakantie en gaan vanuit huis leuke dingen doen
• afgelopen week waren we in Zeeland wat erg leuk was

Ik zal binnenkort eens wat foto’s maken, maar voor nu zijn jullie weer even bij. Tot snel!